Pamiątki

 

Tradycyjnymi pamiątkami z Litwy są różne wyroby z bursztynu oraz nieoszlifowane kawałki bursztynu, ozdoby ze srebra, brązu i miedzi, wyroby skórzane, naczynia gliniane, drewniane przybory kuchenne oraz ubrania z lnu i wełny. Największy ich wybór jest w czasie tradycyjnych jarmarków, na których swoje wyroby sprzedają rzemieślnicy. Przez cały rok natomiast można je kupić w rzemieślniczych pracowniach-galeriach na starówce, na targu i na straganach przy ulicy Karaimu .  
 
Na starówce można zobaczyć coraz więcej straganów z lnianymi ubraniami, obrusami i ręcznikami. Kilka z nich znajduje się na lubianej przez turystów ulicy Karaimu. 

Obcokrajowcy cenią sobie smak ciemnego litewskiego chleba (żytniego i pszennego), zaś najpopularniejszym litewskim słodkim specjałem jest sękacz (šakotis).

Litewskie napoje

Do tradycyjnych litewskich napojów należy kwas chlebowy, kisiel, piwo, różne nalewki i – oczywiście – miód pitny. W przeszłości Litwini potrafili zrobić wiele rodzajów kwasu chlebowego, nie tylko z chleba, jak dzisiaj, ale i z przeróżnych jagód, owoców, kwiatów, pąków, soków drzewnych i owocowych, wywarów, zbóż, słodu, ciasta, a nawet z miodownika. Znawcy twierdzą, że nazwa „kwas chlebowy” jest nieścisła, gdyż napoje produkowano z różnych odmian chleba – z pieczywa żytniego, pszennego, jęczmiennego, owsianego. Innym typowo litewskim napojem bezalkoholowym jest kisiel, wytwarzany zwykle z żurawin (także – z malin, agrestu) oraz cukru.

Litwa jest znana jako kraj piwa. Obecnie na Litwie działają 84 większe i mniejsze browary, produkujące piwa jasne i ciemne, słabe i mocne (przepisy pozwalają wytwarzać piwo o zawartości alkoholu do 9,5%), kilkanaście gatunków każdego rodzaju. Z mocnego ciemnego piwa od dawna słynie rejon birżański, a piwa jasne, jęczmienne są produkowane w każdym regionie Litwy. Kilka browarów parę lat temu zaczęło warzyć piwa z pszenicy.

Niegdyś Litwini potrafili nie tylko wytwarzać dobre, mocne napoje alkoholowe, ale i je umiejętnie spożywać. Kwas chlebowy, piwo i miód pitny wytwarzano, zaś wódka była pędzona przez palenie (ogrzewanie) specjalnie przygotowanego zakwasu gorzelniczego. Jedną z litewskich odmian wódki jest starka. W średniowieczu litewscy kupcy zlewali wódkę do dębowych beczek – w czasie długiej podróży na wozach albo drogą wodną wódka zyskiwała właściwy dla starki bursztynowy kolor. Nazwa tej wódki wychodzi się od starolitewskiego słowa „starkus”, czyli bocian. „Bociania” wódka zgodnie z obyczajem była warzona z okazji narodzin pierwszego syna.

Z dawnych czasów pochodzi także receptura nalewki „Trejos devynerios” („Trzy dziewiątki”), produkowanej z 26 leczniczych ziół (27-ym składnikiem bywał grab, a dokładniej – zrobiona na tę okazję beczka z grabu). Ta nalewka dawniej była wytwarzana dzień przed św. Janem, po zachodzie słońca. Używano jej nie tylko jako napoju, ale i jako uniwersalnego leku na przeziębienie, choroby stawów, do leczenia ran i jako środek wzmacniający. Inne wódki pędzono z jagód, owoców i pojedynczych ziół. Do dzisiaj na Litwie wytwarza się prastary litewski „krupnikas” – krupnik, likier miodowy z dodatkiem ziół, który pije się – jako jedyny z likierów – na ciepło.

Z Litwy wywodzi się także miód pitny o różnej zawartości alkoholu (10-20%), wytwarzany z miodu. To swego rodzaju „wino Północy”, otrzymywane z mieszanki miodu z wodą z dodatkiem przypraw. Współcześnie miód pitny według starych receptur wytwarza się w jednym jedynym miejscu na świecie – w miasteczku Stakliškiai (Stokliszki).

Ostatnia aktualizacja:2013-09-12